Ντανταϊσμός

Ο Ντανταϊσμός ή Νταντά (Dada) είναι ένα καλλιτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στις εικαστικές τέχνες καθώς και στη λογοτεχνία (κυρίως στην ποίηση), το θέατρο και την γραφιστική. Μεταξύ άλλων, το κίνημα ήταν και μια διαμαρτυρία ενάντια στη βαρβαρότητα του πολέμου και αυτού που οι Ντανταϊστές πίστευαν ότι ήταν μια καταπιεστική διανοητική αγκύλωση, τόσο στην τέχνη όσο και στην καθημερινότητα. Ο Ντανταϊσμός χαρακτηρίζεται από εσκεμμένο παραλογισμό και απόρριψη των κυρίαρχων ιδανικών της τέχνης. Επηρέασε μεταγενέστερα κινήματα, συμπεριλαμβανομένου του σουρρεαλισμού.

Iστορία

Είναι γενικά δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια το πού και πότε ξεκίνησε το κίνημα του Ντανταϊσμού. Χαρακτηριστικά, ο Ραούλ Χάουσμαν, αρχηγός του κινήματος στο Βερολίνο, επισημαίνει ότι είναι τόσο δύσκολο όσο ο προσδιορισμός της γενέτειρας του Ομήρου. Ο ίδιος ο Χάουσμαν θεωρούσε τον εαυτό του ιδρυτή του Ντανταϊσμού στα 1915. Αντίθετα, ο Κλωντ Ριβιέρ, σε άρθρο του στο περιοδικό τέχνης Arts υποστήριξε πως ο γεννήτορας του Νταντά είναι ο Φράνσις Πικαμπιά περί τα 1913. Σύμφωνα με τον Άλφρεντ Μπαρ, πρώην διευθυντή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Νταντά ξεκίνησε το 1916 στη Νέα Υόρκη και στη Ζυρίχη.

Είναι γεγονός πως ντανταϊστικά έργα, ήδη από το 1915 έκαναν την εμφάνισή τους στη Ρωσία. Επιπλέον, τα μανιφέστα των Ιταλών φουτουριστών που δημοσιεύτηκαν το 1909χαρακτηρίζονταν από πολλές ομοιότητες με τα αντίστοιχα του Νταντά, τα οποία εκδόθηκαν λίγα χρόνια αργότερα. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως και ο Αντρέ Ζιντ χαρακτηρίζεται από αρκετούς ως ο πρώτος ντανταϊστής ενώ στην ίδια κατηγορία εντάσσονται συχνά και ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ ή ο Αλφρέντ Ζαρύ και ο Μπρισέ.

Ο Χανς Ρίχτερ, μέλος του ντανταϊστικού κινήματος γράφει χαρακτηριστικά:"Ακόμα και ο διάσημος εκείνος Ηρόστρατος της αρχαιότητας που έβαλε φωτιά στο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσσο μόνο και μόνο για να ξεσηκώσει τους συμπολίτες του ήταν ασφαλώς ένας ντανταϊστής"^[1]. Ντανταϊστικές τάσεις και εκδηλώσεις (ατομικές ως επί το πλείστον) μπορούν να ανακαλυφθούν σε αρκετές περιόδους, ακόμα και του μακρινού παρελθόντος.

Είναι ωστόσο γεγονός πως στην περίοδο 1915-1916, άρχισαν να εκδηλώνονται παραπλήσια καλλιτεχνικά γεγονότα, σε διαφορετικά σημεία ανά τον κόσμο, τα οποία μπορούν να ενσωματωθούν στον ντανταϊσμό. Η ουδέτερη - την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου - Ελβετία, φαίνεται πως προσέφερε το κατάλληλο υπόβαθρο για την κυοφορία του Ντανταϊστικού πνεύματος. Το ελβετικό Νταντά ξεκίνησε στη Ζυρίχη και ειδικότερα καλλιεργήθηκε στο ιστορικό Καμπαρέ Βολταίρ (Cabaret Voltaire) στις αρχές του 1916. Εκεί σχηματίστηκε μια ομάδα από εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες που αργότερα επεκτάθηκε σε άλλες πόλεις και εξελίχθηκε στο κίνημα του Ντανταϊσμού.

Προέλευση της ονομασίας Dada

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει βεβαιότητα σχετικά με το ποιος ανακάλυψε την ονομασία Νταντά ούτε σχετικά με την ακριβή προέλευση του όρου. Πολλοί θεωρούν ότι προέρχεται από τη διπλή ρουμανική κατάφαση (da da) την οποία χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά οι Τριστάν Τζαρά και Μαρσέλ Γιανκό (ρουμανικής καταγωγής και σημαντικά στελέχη του Ντανταϊσμού) στις μεταξύ τους συζητήσεις. Ο Χανς Ρίχτερ αναφέρει ότι και ο ίδιος δεν γνώριζε την προέλευση της λέξης ή τον εμπνευστή της. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή, ο όρος ανακαλύφθηκε ανοίγοντας ένα λεξικό στην τύχη. Ο Ρίχαρντ Χύλζενμπεκ αναφέρει σε ένα γράμμα πως ο ίδιος μαζί με τον Χούγκο Μπαλ την ανακάλυψαν αναζητώντας στις σελίδες ενός Γερμανο-Γαλλικού λεξικού, ένα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο για την τραγουδίστρια του Καμπαρέ Βολταίρ Μαντάμ Λε Ρουά. Στα γαλλικά dada σημαίνει ένα ξύλινο παιδικό αλογάκι ενώ η έκφραση c'est mon dada (μφ. αυτό είναι το νταντά μου) σημαίνει αυτό είναι το χόμπυ μου. Στα ελληνικά, νταντά είναι η παραμάνα. Στα αφρικανικά Κρου νταντά λέγεται η ουρά της ιερής αγελάδας.

Ο Τριστάν Τζαρά έδωσε την δική του εκδοχή λέγοντας "Μία λέξη γεννήθηκε, κανείς δεν ξέρει πώς". Το μοναδικό γεγονός γύρω από τον όρο Dada είναι πως πρωτοεμφανίστηκε τυπωμένος στο Καμπαρέ Βολταίρ στις 15 Ιουνίου του 1916.

Αψέντι (Absinthe)

Ποτό υψηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλ (55-75% Vol) με πράσινο σμαραγδί χρώμα, το οποίο μετατρέπεται σε νεφελώδες λευκό παλ όταν αναμιγνύεται με νερό. Είναι απόσταγμα διαφόρων βοτάνων αλλά κυρίως του ARTEMISIA ABSINTHIOUM, το οποίο είναι η κύρια πηγή της αμφιλεγόμενης ουσίας THUJONE.

Ιστορία Ο Ιπποκράτης και ο Πυθαγόρας ήταν οι πρώτοι που συνιστούσαν το πικρό αυτό φυτό σαν φάρμακο για πολλές ασθένειες.  Ο Γάλλος γιατρός Dr. Pierre Ordinaire, ο οποίος ζούσε στην πόλη Couvet της Ελβετίας, παρασκεύασε το 1792 ένα ελιξίριο από εκχύλισμα του φυτού ARTEMISIA ABSINTHIOUM και διαφόρων άλλων βοτάνων, το οποίο καθιερώθηκε ως φάρμακο για κάθε πάθηση. Τότε πήρε και το χαϊδευτικό «Η Πράσινη Νεράιδα» (La Fee Verte).Ήταν το 1797 όταν ο Henri-Louis Pernod, στον οποίο έφτασε η συνταγή του Dr. Ordinaire, άνοιξε το πρώτο αποστακτήριο στo Couvet της Ελβετίας. Το 1805 μετακόμισε στο Pontarlier της Γαλλίας ξεκινώντας τη μαζική παραγωγή του πιο γνωστού, πιο αγαπημένου και πιο αμφιλεγόμενου ποτού στην ιστορία Χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο κατά του πυρετού από τα Γαλλικά στρατεύματα στον πόλεμο της Αλγερίας (1844-1847). Η επιστροφή των στρατευμάτων μαζί με την προτίμησή τους για το Absinth βοήθησε στη γρήγορη διάδοση και τη μαζική κατανάλωσή του.  Το γεγονός ότι έγινε το αγαπημένο ποτό και η πηγή έμπνευσης πολλών καλλιτεχνών και διανοουμένων της εποχής (Van Gogh, Picasso, Manet, Baudelaire, Emil Zola, Oscar Wilde, Ernest Hemingway κ.α.) καθιέρωσε το ABSINTH σαν σύμβολο έμπνευσης, τόλμης και αμφισβήτησης εκτοξεύοντας την κατανάλωσή του στις αρχές του περασμένου αιώνα στα 36 εκατομμύρια γαλόνια το χρόνο, μόνο στη Γαλλία. Απαγόρευση Οι περίεργες ιδιότητες / παρενέργειες για τις οποίες κατηγορήθηκε η ουσία Thujone, ήταν η αφορμή για τον ανελέητο πόλεμο εναντίον του Absinth. Τοξικότητα, εάν καταναλωθεί μεγάλη ποσότητα, εθισμός μετά από μακροχρόνια χρήση, πρόκληση παραισθήσεων και παρανοϊκής συμπεριφοράς ήταν το βασικό κατηγορητήριο. Ας σημειωθεί ότι η θεωρία αυτή στηρίχτηκε κυρίως σε ενδείξεις και εικασίες, αλλά δεν κατάφερε να τεκμηριωθεί επιστημονικά.  Σύμφωνα με πολλούς μελετητές του φαινομένου Absinthe, η πραγματική αιτία του πολέμου και τελικά της απαγόρευσής του ήταν το γεγονός ότι για σχεδόν 30 χρόνια κατείχε μια εντελώς μονοπωλιακή θέση στην αγορά, εκτοπίζοντας ουσιαστικά οποιοδήποτε άλλο αλκοολούχο ποτό καθώς και το κρασί.  Η Αμερική ήταν η πρώτη χώρα που απαγόρευσε την «πράσινη πληγή της Γαλλίας» όπως αποκαλούσαν το Absinthe στις 25 Ιουλίου του 1912. Ακολούθησαν σχεδόν όλες οι χώρες στις οποίες κυκλοφορούσε. Το τελευταίο κάστρο ήταν η Γαλλία όπου απαγορεύτηκε το 1915. Επιστροφή Πέρασαν σχεδόν 75 χρόνια όπου η «Πράσινη Νεράιδα» πετούσε παράνομα σε πολλές χώρες, αλλά και νόμιμα σε κάποιες άλλες , κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη. Το 1998 με την οδηγία EEC 88/388 Appendix II, η Ευρωπαϊκή Ένωση καθόρισε τα όρια περιεκτικότητας σε Thujone (10mg / Kg για τα Liqueur και 35mg/Kg για τα Biter spirit) τα οποία καθιστούν το Absinthe νόμιμο.  Τέλος υπάρχουν αρκετές χώρες όπως Αμερική κ.α. όπου ακόμα ισχύει η απαγόρευση.

Μεγαλώνει η οικογένεια των «επωνύμων» της Δημοκρατικής Συμμαχίας! Νέες προσχωρήσεις.

Η Δημοκρατική Συμμαχία είναι Λαϊκό Κίνημα, όχι «κάστα επωνύμων» ούτε «αραλίκι της ελίτ». Χρηματοδοτείται σε όλη την Επικράτεια από... τις συνδρομές των απλώνμελών-Συμμάχων, σε μια διαδικασία πρωτόγνωρη στην ελληνική πολιτική Ιστορία. Τα κατά τόπους γραφεία του κινήματος συγκροτούνται, οργανώνονται, χρηματοδοτούνται από τα μέλη, τους φίλους, τους απλούς αλλά παθιασμένους με το καινούριο Συμμάχους!

Αυτό δεν σημαίνει, ότι η Συμμαχία απορρίπτει την πολύτιμη εμπειρία που έχουν να συνεισφέρουν και οι γνωστοί και «επώνυμοι» της πολιτικής, εφ’ όσον αποτινάξουν τα όποια δεσμά τούς συνδέουν με τον παλαιοκομματισμό και προσχωρήσουν στις Ιδέες, τιςΑρχές, την Ελευθερία που σηματοδοτεί και εκφράζει η Δημοκρατική Συμμαχία.

Με πολλή χαρά, λοιπόν, η οικογένεια των Συμμάχων καλωσόρισε στους κόλπους της ακόμη δύο πρώην στελέχη της ΝΔ, που -αηδιασμένοι από τη σαμαρική φαυλοκρατία-εγκατέλειψαν το νεοφασιστικό ακροδεξιό απόκομμα του Σαμαρά και των Φ(α)ήλων τουκαι προσχώρησαν στο κίνημα.

Ο Γιώργος Καλός, πρώην βουλευτής και υπουργός της ΝΔ, και η Έλενα Αντωνοπούλου, πρώην Αντινομάρχης Μαγνησίας, ανακοίνωσαν σήμερα την ένταξή τους στη Δημοκρατική Συμμαχία και με όρεξη για δουλειά ανέλαβαν τις ευθύνες που τους ανέθεσε η Πρόεδρος του κινήματος, Ντόρα Μπακογιάννη. Έτσι, ο κ. Καλός ορίστηκε Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτισμού και η κ. Αντωνοπούλου Υπεύθυνη του ιδιαίτερα κρίσιμου και επίκαιρου Τομέα Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Πάνος Μουζουράκης. Lacta

"Το πιο γλυκό κομμάτι"

Το καλύτερο video 2008

Μιχάλης Χατζηγιάννης- Μία από τα ίδια (2010)

 Μέσα από το νέο άλμπουμ του Μιχάλη Χατζηγιάννη με τίτλο «Το Καλύτερο Ψέμα» που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2010 από την Universal Music.

Lux Aeterna By Clint Mansell

Clinton Darryl "Clint" Mansell, (born 7 January 1963) is an English, musician, composer, and former lead singer and guitarist of the band Pop Will Eat Itself. After the disbanding of Pop Will Eat Itself in 1996, Mansell was introduced to film scoring when his friend, director Darren Aronofsky, hired him to score his debut film, Mansell then wrote the score for the next Aronofsky film, Requiem for a Dream.

A Requiem or Requiem Mass, also known as Mass for the dead (Latin: Missa pro defunctis) or Mass of the dead (Latin: Missa defunctorum), is Mass celebrated for the repose of the soul or souls of one or more deceased persons, using a particular formula of the Roman Missal. It is frequently, but not necessarily, celebrated in the context of a funeral.

Musical settings of the propers of the Requiem Mass are also called Requiems, and the term has subsequently been applied to other musical compositions associated with death and mourning, even when they lack religious or liturgical relevance.

The term is also used for similar ceremonies outside the Catholic Church, especially in the Anglo-Catholic branch of Anglicanism and in certain Lutheran churches. A comparable service, with a wholly different ritual form and texts, exists in the Eastern Orthodox and Eastern Catholic Churhes.

The Mass and its settings draw their name from the introit of the liturgy, which begins with the words "Requiem aeternam dona eis, Domine" – "Grant them eternal rest, O Lord". ("Requiem" is the accusative singular form of the Latin noun requies, "rest, repose".) The Roman Missal as revised in 1970 employs this phrase as the first entrance antiphon among the formulas for Masses for the dead and it remains in use to this day.

The Requiem Mass is notable for the large number of musical compositions that it has inspired, including the settings of Mozart, Verdi, Durufle' and Faure'. Originally, such compositions were meant to be performed in liturgical service, with monophonic chant. Eventually the dramatic character of the text began to appeal to composers to an extent that they made the requiem a genre of its own, and the compositions of composers such as Verdi are essentially concert pieces rather than liturgical works.

Κίνημα πολιτών για τους ακρίτες

Τη στιγμή που όλοι οι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν γυρίσει τη πλάτη στους ακρίτες του Καστελόριζου, για άλλη μια φορά οι απλοί πολίτες έρχονται να σταθούν δίπλα τους εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους.
Εδώ και λίγες εβδομάδες το νησί έχει πλημμυρίσει από χιλιάδες γράμματα και ευχετήριες κάρτες από απλούς πολίτες οι οποίοι...


θέλουν να δώσουν κουράγιο στους κατοίκους αλλά και να τους δείξουν την αγάπη και υποστήριξή τους.
Ήδη το γραφείο του δημάρχου της Μεγίστης έχει πλημμυρίσει με 1000 κάρτες ενώ και άλλες τόσες έχουν καταφθάσει στο Δημοτικό σχολείο.
Σύμφωνα με τον Αδέσμευτο Τύπο, η όλη πρωτοβουλία ξεκίνησε από μια ομάδα χρηστών του διαδικτύου οι οποίοι με ηλεκτρονικό μήνυμα καλούν όλους τους απανταχού Έλληνες σε Ελλάδα και Εξωτερικό να στείλουν μια κάρτα ως απάντηση στη νομική αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας των νησιών του Καστελόριζου από τη πλευρά της Τουρκίας.
Όπως ήταν φυσικό το φρόνημα των Ελλήνων ξύπνησε και το νησί γέμισε με κάρτες, γράμματα μέχρι και παιδικές ζωγραφιές, συμβολικά δώρα κτλ.
"Στηρίζουμε το Καστελόριζο", "Φυλάτε Θερμοπύλες", "Κουράγιο, είμαστε μαζί σας" γράφουν οι Έλληνες της Αμερικής, του Καναδά αλλά και από άλλες ακριτικές περιοχές όπως ο Έβρος, τασσόμενοι με αυτόν τον τρόπο στο πλευρό των κατοίκων.
"Οι ΜΕΝ αγαπάμε το Καστελόριζο, οι ΔΕ μην αγγίζετε το Καστελόριζο", γράφει ένας μαθητής της Τετάρτης δημοτικού, ενώ ένα άλλο παιδί από τον Έβρο δανείζετε τα λόγια του Κολοκοτρώνη και λέει: "Κατάλαβα πως ότι κάνουμε θα το κάνουμε μόνοι μας. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα από τους ξένους".
"Μας ανησυχεί η επιβίωσή μας"
ΣΟΣ εκπέμπει ο δήμαρχος Μεγίστης Παύλος Πανηγύρης στην εφημερίδα εκφράζοντας την έντονη ανησυχία του όχι μόνο για το Καστελόριζο αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα και τη Κύπρο.
Ο Πανηγύρης καταγγέλλει πως τους έχουν ξεχάσει αφού δεν τους αναφέρουν ούτε στους μετεωρολογικούς χάρτες. Μάλιστα αγωνιά για το μέλλον καθώς προκύπτει μείζον θέμα με τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες. Η Άγκυρα δε θέλει να αναγνωριστεί πως το νησί έχει Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες και εάν καταφέρει να το πετύχει, τότε η Τουρκία αποκτά αυτόματα Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στην οποία θα συμπεριλαμβάνεται και το Καστελόριζο.
Τέλος, όπως σημειώνει ο δήμαρχος οι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν αφήσει το νησί στο έλεος της Άγκυρας η οποία μεταξύ άλλων έχει βάλει στο μάτι τα πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων που σύμφωνα με έρευνες υπάρχουν στη περιοχή.
Όποιος ενδιαφέρεται να στείλει γράμμα μπορεί να το κάνει στη παρακάτω διεύθυνση:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη, 85111,
Καστελόριζο,
Δωδεκάνησα,
Ελλάδα